"Ik ben een Rival."

Een succesverhaal van Paul Albronda.


November 2015. Op zondagmiddag zitten we regelmatig met familie om de eettafel, gewoon gezellig. Zo houden we elkaar een beetje op de hoogte van elkaars gebeurtenissen. Zo komen we ook op sporten of eigenlijk het gebrek daar aan. Jarenlang had ik een goede reden, een rughernia. Maar die was inmiddels twee jaar geleden verwijderd en het herstel was perfect. Sinds jaren pijnvrij, dus eigenlijk ook geen reden meer om niet te gaan sporten. Maar wat dan? Ik zag mezelf echt niet in een sportschool aan allerlei apparaten hangen. Teamsport? Agenda technisch niet handig en je wilt je team niet regelmatig in de steek laten door jouw afwezigheid. Mijn schoonzus Annemieke had de oplossing: “Dan ga je toch gewoon met mij mee Bootcampen”. Bootcampen, dat kende ik nog wel van militaire dienstplicht. Beetje lopen, afgewisseld met oefeningen en lekker buiten. Ja, dat zou wel wat kunnen zijn…

10 november was mijn eerste beginners-bootcamp op het parkeerterrein bij de Bonte Wever. “Hoi, ik ben Dennis” zei een gigantische vent met een baard. Annemieke had me enigszins mentaal voorbereid op wat er ging komen, dit kon wel eens zwaar worden. Mijn insteek was simpel, ik doe gewoon alles wat er wordt gevraagd en ik zie wel hoever ik kom. Dat heb ik geweten! Ik had een conditie die slechter was dan een vaatdoek. Tijdens de warming-up, meestal een paar rondjes parkeerplaats, had ik al een hartslag richting de 200 en het zweet brak me ondanks de kou aan alle kanten uit. Relatief simpele oefeningen joegen mijn lijf in een soort overlevingsmodus. Hoe had ik ook alweer bedacht dat ik dit leuk zou gaan vinden? Dennis bleef rustig en motiverend, op de één of andere manier wist hij bij mij de juiste toon aan te slaan en ik haalde het einde van de les. Trots is misschien niet helemaal het juiste woord; ik was niet trots op mijn prestatie (die was belabberd, dat kon zelfs ik zien) maar ik was wel begonnen met sporten. De maanden daarna maakte ik snel vorderingen. In het begin 1x in de week sporten naar al gauw 2x in de week. Mijn conditie verbeterde snel en ook de oefeningen begonnen vertrouwd aan te voelen. Weer of geen weer, het maakte me eigenlijk niks uit: ik had steeds zin om te gaan bootcampen. Bizar eigenlijk, ik ben toch nooit echt een sporter geweest?

Juli 2016. Inmiddels 8 maand verder. Van beginner naar High Intensity en nog is het plafond niet in zicht. Ik kan nog steeds verder en zie nog steeds uitdagingen in elke les. Mijn lijf heeft een metamorfose ondergaan, 11 kilo kwijt, conditie prima en barstend van de energie. Ik heb me zelfs opgegeven voor een echte Obstacle Run, wie had dat gedacht? Wat echt heeft geholpen is de groep, zonder die Rivals had ik dit vast niet zo gemakkelijk volgehouden. We dagen elkaar ongemerkt toch elke keer weer uit om nèt dat beetje extra te geven en het gekke is dat het meer lijkt op ‘buiten spelen’ dan op sporten. Met Dennis heb ik het idee dat we gelijk opgaan. Niet op sportief vlak, dat wint hij op alle vlaken, maar wel in groei. Ik groei als sporter en Dennis groeit als ondernemer. Misschien is dat nog wel de grootste motivator: samen beter worden.

Ik hoop nog lang te kunnen zeggen: “Ik ben een Rival”.

Paul in actie tijdens zijn favoriete oefening: de frogjumps.